Noname [Kyumin]Part3 [Cut Version]
posted on 26 Jan 2012 23:49 by kyuyhun-sungminตัดมาจากตอนหลัก...
ไฟในห้องมืดลงเห็นเพียงเงาลางๆของคนสองคนที่เคลื่อนไหวเนิบหนาบ จังหวะรักเริ่มเกมส์อย่างอ่อนโยน ซองมินนึกหวาดกลัวว่าคยูฮยอนจะจับได้ถึงหลายๆอย่างที่ซองมินเองก็ไม่แน่ใจว่ามันจะเปลี่ยนไปไหม? แต่เค้าต้องพยายามทำทุกอย่างให้เหมือนเดิมมากที่สุด
อ้อมแขนนุ่มกอดร่างเปลือยเปล่าไว้อ่อนโน้มคอลงมาจูบดูดดื่ม ลิ้นเล็กกำซาบทุกความรู้สึกที่ติดแน่นในตอนนี้ ราวกับหลงมัวเมาในรสชาติที่ต้องการ แม้ว่ามันจะแสนผิดบาปเหลือเกิน กับคนที่เป็นเพียงแค่คนหลอกลวง
เสื้อเชิ้ตสีขาวปลิวหายออกจากกายไป และคงต้องขอบคุณความมืดมัวที่ทำให้รอยแดงตามร่างกายมันไม่ปรากฏชัดขึ้นมา เพราะซองมินก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าคุณชายคยูฮยอนจะรู้หรือเปล่าว่าไม่ใช่รอยที่ตัวเองเป็นคนทำ
รั้งร่างสูงขึ้นมารับรักให้จนพออกพอใจ ซองมินคิดว่าบางทีครั้งนี้กลายเป็นตัวเค้าเอง ที่ยินยอมพร้อมใจให้ร่างสูงเชยชิม ทุกอย่างกำลังจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ไม่ใช่สิ มันจะต้องดีกว่าเดิม ซองมินไม่เคยเป็นฝ่ายเปิดเกมส์รักขึ้นมาแบบนี้ แต่ครั้งนี้เค้าจะทำ ทำทุกอย่างที่คุณชายจะพอใจ
“วันนี้เป็นเด็กดีจัง” เอ่ยชมคนตัวเล็กที่วันนี้ดูแสนจะเอาอกเอาใจต่างออกไปจากทุกวัน คยูฮยอนไม่รู้ว่าอยู่ดีๆ ซองมินวันนี้เปลี่ยนไป เพราะอะไร แต่ถ้าเปลี่ยนไปในรูปแบบนี้ก็คงดี
“ครับ ผมอยากเป็นเด็กดีของคุณชาย” ซองมินไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เค้าเคยพูดคำนี้ออกไปแล้วกี่ครั้ง แต่ครั้งนี้กับเป็นครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังทำไม่ได้อย่างที่พูดเลยแม้แต่นิดเดียว ทุกครั้งที่พูดแบบนี้ ก็เพราะยอม ก็เพราะรัก แต่ตอนนี้เด็กดีของคุณชายมันทั้งสกปรก ทั้งแปดเปื้อน ไม่เหมาะกับคำว่า เด็กดีเลยแม้แต่นิดเดียว
“วันนี้ไม่ดื้อเลย เป็นเด็กดีจริงๆ” เพราะแรงรักที่บรรจงมอบให้อย่างไร่ท่าทีตัดพ้อแบบทุกที ทำให้คยูฮยอนชมมากกว่าเดิม ร่างสูงโอนอ่อนปล่อยให้คนตัวเล็กทำตามใจ ริมฝีปากบางไล่ลุกตามผิวเนื้อที่ตอนแรกยังเย็นจัดเพราะสายน้ำที่ซัดสาดร่างกาย แต่ตอนนี้กลับร้อนระอุเป็นไฟ เพราะใครบางคนกำลังจุดประกายไฟให้มันติดขึ้นมา
เรียวลิ้นเล็กตวัดผิวชายหนุ่มสลับกับดูดดึงเบาๆ ซองมินไม่ได้ประสีประสานักหนา แต่ที่ทุกอย่างทำมาก็จดจำมาจากที่ใครบางคนเคยสอนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ใครคนเดียวที่ซองมินจะจำว่าเค้าเป็นเพียงคนๆเดียว แล้วจะลืมฝันร้ายทั้งหมดไปให้หมดสิ้น แม้ไม่รู้ว่าจะลืมฝันร้ายพวกนั้นไปได้เมื่อไหร่ก็ตาม
ละจากซอกคอก็ไล่เรียงมาตามลอนกล้าม แผงอกที่เต็มแน่นที่ซองมินเคยอยากซบมันมากกว่าแค่เพียงเวลาแบบนี้ แต่ตอนนี้ซองมินกลับยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้มีช่วงเวลานี้ เพราะตอนนี้เค้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันพรุ่งนี้ของเค้ามันจะน่าหวาดกลัวเพียงใด ขอแค่มีวันนี้ มีพรุ่งนี้ ซองมินก็พร้อมจะยอมแลกทุกอย่าง ต่อให้คุณชายจะรักหรือไม่รักก็ตาม
“ขอแค่ยังได้อยู่ใกล้ๆคุณชายแบบนี้ ซองมินก็พร้อมแลกทุกอย่างกับมัน”
มือหนาขย้ำลงไม่ต่างจากแรงลิ้นที่เกี่ยวกระหวัดตัวเอง ยิ่งสัมผัสยิ่งลุ่มหลง ยิ่งสัมผัสยิ่งอ่อนหวาน ไม่รู้ว่าซองมินจะรู้ตัวหรือเปล่า ว่าความรุนแรงในคราแรกที่เคยลิ้มลอง จนมาถึงวันนี้ แม้ไม่ได้มีคำพูดอ่อนหวาน แต่เค้าก็อ่อนโยนมากกว่าเดิม
ถ้าจะให้ยอมรับว่าเห็นเด็กหนุ่มที่ไม่ประสีประสาไม่มีทางสู้คนนี้แล้วนึกเอ็นดู อยากจะข่มเหงได้โดยง่าย เพราะถึงอย่างไรก็เป็นเพียงแค่เด็กรับใช้ในบ้าน ก็คงใช่... แรกเริ่มเดิมที คนอย่างคยูฮยอนก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจใครอยู่แล้ว มันคงเป็นแบบนั้น แต่นานวัน ความใกล้ชิดมันกำลังแปรเปลี่ยนบางสิ่งบางอย่างไป
“จากที่ลองเล่นเป็นเพียงขนมหวานที่อยากลองชิม มันกลับกลายเป็นอะไรที่เค้าเริ่มติดใจ แล้วอีกไม่นานก็คงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ โดยไม่รู้ตัว”
เพราะคำหวานที่หยอกล้อ ทำให้ซองมินคิดยอม คยูฮยอนไม่แน่ใจนักหรอกว่าซองมินจะหวังอะไรจากตัวเค้ามากกว่าที่เป็นอยู่หรือเปล่า ? แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองควรจะให้อะไรร่างเล็กมากกว่านี้ดีไหม? ในเมื่อซองมินคงไม่อาจเชิดหน้าชูตาได้อย่างใครๆ
มันอาจจะดูใจร้ายที่เฉยเมยแบบนี้ แต่บางทีเค้าก็ไม่อาจทำอะไรได้ตามใจทุกๆเรื่องอย่างที่ใครเข้าใจ
“เค้าอาจจะเอาแต่ใจ แต่ก็ยังมีเหตุผลมากพอที่จะไม่หยิบยื่นความรู้สึกดีๆให้ซองมินต่อหน้าใครๆ เพราะชื่อเสียงที่มีมันก็ไม่ได้จะหากลับมาง่ายๆ ถ้าเสียไป จนบางครั้งคยูฮยอนก็ไม่แน่ใจว่าจะคุ้มกันหรือเปล่า ถ้าเอามันไปแลกมา”
“นอกจากจะเอาแต่ใจแล้ว เค้าคงจะยังเห็นแก่ตัวด้วย”
“โกรธไหม ที่ฉันไม่เคยทำตัวเป็นเจ้าของนายต่อหน้าคนอื่น” เสียงทุ้มเพรียกถาม ในขณะที่แรงรัดเนิบหนาบกำลังดำเนินไป ร่างเล็กกระถดกายขึ้นบนตักกว้าง เสียดสีแผ่วเบา แล้วก็เม้มปากแน่นด้วยอารมณ์หวาบหวามที่แสนอ่อนโยน
คำถามนั้นทำให้หัวใจดวงเล็กพองโต แต่มันก็แฟบลงได้อย่างรวดเร็ว ถ้าถามว่าโกรธไหมตอนนี้เค้าควรจะตอบอย่างไรดี? ซองมินไม่ได้ต้องการให้ใครๆรู้ว่าเป็นอะไรกับคุณชาย ไม่ได้อยากให้คุณชายเสียชื่อเสียง เพียงแค่อยากได้ความรักความใส่ใจ หากแต่ตอนนี้สิ่งเหล่านั้นมันกลับย้อนกลับมาทำร้ายตัวเองเข้าอย่างจัง เพราะไม่มีใครรู้ว่าคุณชายรู้สึกยังไงกันแน่? แม้กระทั่งตัวเค้าเอง แบบนี้มันเลยทำให้เค้าโดนข่มเหงจากคนอื่น แล้วเค้าควรจะตอบคำถามนั้นออไปอย่างไร
“อ้า...อะ อื้อ...”
ริมฝีปากที่เม้มนิ่ง หลุดเป็นเสียงครางหวาบหวามแทนที่จะเป็นคำตอบ ก่อนจะซบหัวทุยลงไปบนบ่าของเค้า ตอนนี้ซองมินไม่อยากรับรู้แล้วว่าคุณชายรู้สึกอย่างไร เพราะยิ่งรับรู้ก็ยิ่งรู้สึกผิด แล้วเค้าก็ไม่ได้หน้าด้านมากพอที่จะโกหกต่อไปเรื่อยๆ โกหกแม้กระทั่งคนที่ตัวเองรัก
“ถามไม่ตอบนะ จริงเลยเด็กคนนี้” บิดแก้มนุ่มไปเสียแรงซะที เพราะรู้ดีว่าวันที่ไม่มีซองมินมันช่างเลวร้าย วันนี้คยูฮยอนเลยใจดีเหลือเกิน ยอมโอบกอดและมีสัมผัสเบาๆให้ร่างเล็กตกอยู่ในภวังค์ไปพร้อมๆกัน ไม่ใช่เพียงหากำไรจากร่างกายของคนตรงหน้าเพียงฝ่ายเดียว
“อื้อ อ่ะ ” รับคำครางอู้อี้ ร่างกายที่โดนใช้งานมาเสียจนหนักนั้นทั้งแตกร้าวและทรมาน แต่วันนี้คุณชายกลับใจดีแตกต่างจากทุกๆวัน ไม่รุนแรง และใส่ใจความรู้สึกแล้วไหนจะสัมผัสหวานๆที่ซองมินคิดว่ามันคงไม่ได้หลอกลวง
“แล้วรู้ไหมทำไมเวลาแบบนี้ ฉันถึงอยากให้นายพูดกับฉันธรรมดาๆ” ยิงมาอีกคำถามในขณะที่ร่างเล็กสติกระเจิดกระเจิงไปแล้วด้วยแรงเสียดรัดทั้งตัว
ใบหน้าเล็กส่ายไปมาให้ผมพลิ้วปลิวไปละแผงอก ซองมินไม่ตอบคำถามอีกครั้ง แล้วเลือกจะรอฟังคำเฉลยที่ทำให้ใจนั้นเต้นรัว
“เพราะเวลานี้จะมีแค่เราเท่านั้น ไม่ต้องสนใจใครยังไง” กระแทกกายเข้าหากันแนบแน่น ไม่รู้ว่าซองมินจะเข้าใจในความหมายของสิ่งที่คยูฮยอนพูดหรือเปล่า แต่ถ้าคิดซักนิด ก็คงจะเข้าใจอะไรได้ไม่ยากว่าเค้ากำลังรู้สึกอะไร และเป็นเพราะอะไรถึงต้องทำแบบนี้
จบลงในทุกสิ่งที่คยูฮยอนพยายามจะพร่ำบอกก่อนที่สติของซองมินจะดับหายไป หัวสมองที่ขาวโพลน พร้อมทุกแรงทุกสัมผัสที่สอดรับกัน ทำให้หูพร่า ตาลาย แล้วก็ไม่รับรู้สิ่งใดอีก นอกจากไออุ่นร้อนของตัวอีกคนที่รัก รักมาก จนยอมแลกทุกอย่าง
“อะอืม... อึก”
มีเพียงเสียงครางอู้อี้ที่สอดรับกันดังกังวาน หนึ่งคนได้บอกในสิ่งที่ตัวเองอยากบอกออกไปแล้ว ส่วนอีกคนก็ถ่ายทอดทุกความรู้สึกที่รู้สึกออกมาหมด โดยไม่คิดจะตัดพ้อ ต่อโชคชะตาหรือสิ่งใดอีก ความรู้สึกที่เปิดโล่งของสองใจ แนบประสานไปด้วยสองกายที่รัดรึงตรึงแน่นด้วยอุ่นไอ
จุมพิษซ้ำๆย้ำไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แรงรักรัดกายไม่รู้มากมายเท่าไหน คนตัวเล็กที่เคยรุกแรงถึงได้กลายเป็นฝ่ายนอนหงายลงบนผืนแผ่นเตียงให้คุณชายตัวใหญ่บอกผ่านความรู้สึกผ่านการกระทำ ที่ทั้งต้องการ ทั้งหวงแหน และครอบครอง
กลิ่นไอความบริสุทธิ์กำลังถูกแทนที่ด้วยความหอมยั่วยวน แล้วคงเป็นเพราะแบบนี้ล่ะมั้ง ชิมแล้วถึงได้ติดใจจนไปไหนไม่ได้แบบนี้
“เป็น...เด็กดีของฉัน อะ อื้อ” ยังคงพูดอยู่ซ้ำแบบนั้นเจือไปด้วยเสียงคราง แม้ว่าร่างเล็กนั้นไม่ได้รับรู้คำพูดใดอีกต่อไปแล้ว
“อื้อ” ถ้าเป้าหมายปลายทางของซองมินคือความใส่ใจ ตอนนี้เค้ากำลังได้รับมันอยู่ใช่ไหม เค้าเดินมาถึงปลายทางแล้วใช่ไหม? แล้วมันจะไปได้อีกหรือเปล่า จะไปได้อีกไกลแค่ไหน?
“หรือจบลงไปพร้อมๆกับที่ค่ำคืนบนเตียงนี้มันจบลง?”
ฟิคเรื่องนี้แบบเต็มๆ
http://writer.dek-d.com/kyuyhun-sungmin/writer/view.php?id=610443
กลับไปคอมเมนท์ในเด็กดีกันด้วยนะ กลับไปอ่านต่อที่
http://writer.dek-d.com/kyuyhun-sungmin/writer/viewlongc.php?id=610443&chapter=92