Play with me Part 8[Full version]
posted on 29 Jul 2010 18:05 by kyuyhun-sungminChapter 8
รถแท๊กซี่ที่วิ่งด้วยความเร็วสูงแต่ดูเหมือนว่าจะช้ากว่าความคิดของผู้โดยสารจอดนิ่งสนิทลงอย่างรวดเร็วหน้าบ้านสองชั้นหลังใหญ่ที่มีสนามหน้าบ้านกว้างขวาง แม้มันจะไม่ถูกเรียกว่าคฤหาสน์ แต่ก็พอจะระบุได้ว่าเจ้าของคงเป็นผู้มีอันจะกิน ทงเฮยัดเงินใส่มือคนขับแท็กซี่ก่อนจะก้าวฉับๆเข้าไปยังรั้วบ้าน ในใจก็ภาวนาขอให้พี่ชายตัวเองยังไม่ตื่น ก่อนเปิดประตูบ้านยังไม่ลืมอธิษฐานต่อพระเจ้าในใจ แล้วจึงค่อยๆแง้มประตูออกอย่างช้าๆ
สภาพบ้านเงียบกริบ บางทีเค้าอาจจะกังวลเกินไป เหลือบมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ นี่เพิ่งจะเจ็ดโมงกว่า พี่ชายเค้าคงไม่รีบร้อนตื่นมาในวันเสาร์แบบนี้ ทงเฮสบายใจขึ้นก่อนจะมองซ้ายมองขวา แล้ววิ่งขึ้นบันไดไป เสียงเท้าย่ำบันไดดังตึงตัง ทำให้เจ้าของบ้านอีกคนที่อยู่ในห้องครัวเอ่ยทักขึ้น
"กลับมาแล้วหรอ ไอ้แสบ" ทงเฮสะดุ้งแทบจะตกบันได เมื่อเสียงคนที่คิดว่ายังไม่ตื่นลอยมาจากในครัว นี่พี่ชายเค้ามันหัดตื่นเช้าขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
"อืม" เสียงครางรับสั้นๆ ตอบกลับไป ก่อนจะหยุดภาวนาในใจเล็กน้อย ขอร้องล่ะ อย่าเดินออกมาจากครัวตอนนี้เลย
"งั้นรีบไปอาบน้ำล่ะ จะได้ลงมากินข้าว" เสียงพี่ชายที่วันนี้คงจะเป็นพี่ที่ประเสริฐที่สุดที่ทงเฮเคยได้ยินมา คลอลอยมากับเสียงตะหลิวเคาะกับกระทะ ถ้าพูดแบบนี้แปลว่าไม่ได้สงสัยอะไรใช่มั้ย? ทงเฮจึงรีบก้าวข้ามบันไดทีละสองสามขั้นเพื่อไปยังห้องนอนของตัวเองให้เร็วที่สุด โดยไม่คิดจะหันหลังกลับมามองอีก
"รอดแล้วโว้ย อีทงเฮ ^^"
---Play with me---
ซองมินเผลอจ้องภาพตรงหน้าอยู่อย่างนิ่งงันราวกับถูกมนต์สะกดเอาไว้ เท่าที่เค้าพอจะจำความได้ เมื่อคืนคุณชายเมามาก แล้วเค้าก็ลากมานอนบนเตียง ก่อนจะเกลี่ยกล่อมกันอยู่นาน จนกระทั่งกลายมาเป็นหมอนข้างจำเป็นในที่สุด แต่ไม่มีตอนไหนเลยที่เค้าถอดเสื้อหมอนี่ หรือหมอนี่ถอดเสื้อตัวเอง แล้วเสื้อมันจะหายไปเองได้ยังไง? หวังว่าที่มันหายไปคงมีแค่เสื้ออย่างเดียว ส่วนอย่างอื่นจะยังอยู่ครบทุกชิ้นเถอะนะ ซองมินกวาดตาก้มลงต่ำภายใต้ผ้าห่ม แล้วชั่งใจว่าควรเปิดมันออกหรือไม่?
"เปิดหรือไม่เปิดดี?" สมองสองฝั่งกำลังสั่งการตีกันอยู่
"จะเปิดทำไม มันไม่เกี่ยวกับเราอยู่แล้วหนิ?" ซองมินนิ่งไปซักพัก ก่อนจะตัดสินใจไม่เปิดมันออก ในเมื่อร่างกายเค้ายังอยู่ในสภาพปกติเหมือนตอนก่อนนอนทุกอย่าง เพียงแต่กระดุมเสื้อนอนเม็ดแรกหลุดออกมา จนเสื้อเลื่อนลงมาจนเห็นหัวไหล่ขาวเนียนเล็กน้อยก็เท่านั้น ซึ่งนั่นมันไม่แปลกเท่าไหร่? เพราะถ้านอนดิ้นมันก็หลุดออกได้เป็นเรื่องธรรมดา
"หรือเมื่อคืนเค้านอนดิ้น สภาพแบบนี้มันดิ้นได้ด้วยหรอ?"
เสียงก๊อกแก๊กหน้าประตูเหมือนมีคนกำลังไขกุญแจดังขึ้น ซึ่งมันเรียกคนที่อยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองตื่นขึ้นซักที ตอนนี้มีคนกำลังจะเข้ามาในห้อง และมันคงไม่ดีแน่ ถ้ามีใครเข้ามาเห็นสภาพแบบนี้ แล้วตอนนี้เค้าต้องรีบอยู่ห่างกับหมอนี่ให้มากที่สุด หรืออย่างน้อยก็ต้องไม่ใช่สภาพที่กอดกันแบบนี้ ไอ้สภาพที่เป็นอยู่ไม่ว่าใครเข้ามาก็ต้องเข้าใจผิดแน่ๆ ไม่ว่าคนที่เข้ามาจะเป็นใครก็ตาม
ซองมินใช้แรงทั้งหมดผลักออก ซึ่งครั้งนี้มือเหนียวติดกาวที่เกาะเอวอยู่กลับหลุดออกอย่างง่ายดาย โดยไม่ต้องใช้แรงมากนัก ซองมินพยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง ก่อนที่สมองจะพยายามสั่งการให้มือรีบติดกระดุมเสื้อตัวเองที่หลุดออก แต่ไม่นะ มันทำไม่ได้
การนอนนิ่งๆท่าเดียวทั้งคืน โดยไม่ได้ขยับมันทำให้ร่างกายของเค้าเป็นเหน็บ พอขยับตัวอีกที มันก็ชาไปทั้งแขน ทีนี้เลยยกแขนไม่ขึ้นเลย รวดเร็วกว่าที่สมองจะจัดการกับปัญหาตรงหน้าต่อ คุณชายก็เหมือนจะรู้ตัวว่าหมอนข้างตัวเองหาย เลยคว้าตัวเค้ากลับลงมานอนบนเตียงที่เดิม ที่มันไม่ค่อยจะเหมือนเดิม
"จุ๊บ" จมูกเล็กแตะสัมผัสบนแก้มเนียนขาวที่ไม่เหมือนผิวผู้ชายมากนัก คนที่โดนเกี่ยวเอวล้มลงมาทับคนที่นอนอยู่บนเตียงอยู่แล้วทั้งตัว โดยไม่มีแรงจะยันตัวเองขึ้น จะผลักออกก็ผลักก็ไม่ได้ เนื่องจากแขนยังชาจนใช้การไม่ได้ ก่อนที่แขนแกร่งจะโอบล้อมเอาไว้แน่นหนาอย่างเดิม
ลูกบิดประตูถูกบิดไปมาเพราะมีคนบิดมันจากด้านนอก ก่อนที่ประตูจะค่อยๆแง้มออกช้าๆ ซึ่งคนที่เปิดประตูเข้ามา ถึงกับแทบจะชักขากลับทันที เมื่อเห็นภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า
"ทั้งๆที่เตรียมใจมา แต่ก็ยังรู้สึกปวดแปลบอยู่ดี"
สงสัยคยูฮยอนคงเป็นพ่อมด เพราะสามารถสะกดสายตาหลายๆคนให้หยุดมองได้โดยไม่มีอะไรพูดออกมาซักคำ นอกจากคยูฮยอนจะสะกดซองมินให้จ้องมองได้อย่างตกใจแล้ว สงสัยว่าเวทย์มนตร์ของคยูฮยอนจะสะกดจองโมได้ด้วย เพราะตั้งแต่เปิดประตูออกมาภาพที่เห็นมันทำให้จองโมหยุดมองจนแทบลืมหายใจ
"ซองมินหอมแก้มคุณชายงั้นหรอ?" ทั้งๆที่เตรียมใจมาแล้วว่าอาจจะเจอคยูฮยอนทำอะไรซองมินในห้อง อาจจะเจอความรุนแรง หรืออาจจะเจอซองมินในสภาพที่แย่ เหมือนกับตอนที่มาที่นี่วันแรกๆ แต่ที่ไม่ได้เตรียมใจมาเลยก็คือแบบนี้เนี่ยแแหละ ปฏิกริยาของซองมินที่มีต่อคยูฮยอน มันเป็นสิ่งที่เหนือความคาดคิดจริงๆ ในเมื่อภาพที่เค้ากำลังเห็นอยู่นี้ มันไม่ต่างอะไรกับซองมินกำลังกอดคยูฮยอนอยู่ แถมยังเป็นซองมินเองที่เข้าไปหอมแก้มคยูฮยอน เพราะซองมินก็ไม่ได้มีท่าทีที่รังเกียจหรือผลักออกแต่อย่างใด (จองโมเข้าใจผิดไปเองนะ ซองมินเค้าเป็นเหน็บต่างหาก)
"เอ่อ ผมขอตัวก่อนดีกว่าครับ" คำพูดสุภาพเอ่ยออกจากปากจองโมอีกครั้งเมื่อได้สติ หลังจากที่ซองมินไม่ได้ยินมานาน แววตาเศร้าเสลงพื้นหลบตา ก่อนจะเตรียมตัวชักขาพาร่างกายและหัวใจที่ปวดร้าวเดินออกจากห้องไป
"เดี๋ยวก่อน จองโมมันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ" แววตาปวดร้าวของจองโมทำให้ซองมินรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างจับใจ เค้าไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ภาพที่เห็นอาจทำให้จองโมเข้าใจอะไรผิดๆ แล้วเค้าก็ไม่อยากให้เพื่อนคนเดียวในตอนนี้ของเค้าจะต้องเข้าใจผิด ร่างเล็กสะบัดหลุดจากการเกาะกุมทันทีอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะฝืนตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ในขณะที่อีกคนบนเตียงยังคงนอนหลับอยู่ในสภาพเดิม เพียงแต่ไม่มีหมอนข้างในอ้อมกอดแล้ว
"มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ ฉันอธิบายได้" ซองมินมองด้วยแววตาขอร้อง เค้าขอเพียงให้จองโมยอมฟังเค้าซักครั้ง แม้ว่าจองโมอาจมองว่าเค้ากำลังแก้ตัวก็ตาม จองโมคงผิดหวังมาที่เค้าทำตัวแบบนี้
"มันไม่จำเป็นหรอกครับที่คุณจะต้องมาอธิบายให้คนอย่างผมฟัง ผมมันแค่เด็กรับใช้" ใช่แล้ว...จองโมรู้สถานะของตัวเองดี ว่าเค้าเป็นใคร? แล้วมีสิทธิ์ในตัวซองมินมากแค่ไหน เค้ามีหน้าที่แค่ดูแลซองมินและต้องซื่อสัตย์ต่อคยูฮยอน ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เค้ายืดมั่นมาโดยตลอด แม้ว่าหัวใจมันจะต้องฝืนทนไปบ้าง แต่ในใจตอนนี้เค้าก็ยอมรับว่า เค้าไม่อยากฟังคำแก้ตัวอะไรจากซองมินอีก นอกจากภาพที่เห็นแล้ว ไอ้รอยแดงๆที่คอมาจนถึงหัวไหล่ที่เสื้อนอนที่โดนปลดกระดุมสองเม็ดแรกออก เผยให้เห็นรอยช้ำจากซอกคอลากมาจนถึงหัวไหล่ คงไม่จำป็นต้องพูดอะไร มันก็สามารถเข้าใจทั้งหมดได้ดี
"ไม่ใช่นะ สำหรับฉันนายคือเพื่อน" ซองมินรีบแจงให้จองโมฟัง เค้าไม่เคยคิดเลยว่าจองโมคือเด็กรับใช้ แต่เค้าคิดว่าจองโมเป็นเพื่อนคนสำคัญต่างหาก เค้าไม่ได้อยู่ในตำแหน่งแขกของบ้าน เพราะฉะนั้นจองโมไม่จำเป็นต้องมารับใช้เค้า
"ถ้าอย่างนั้น เห็นผมเป็นเพื่อน ก็อย่าโกหกกันเลยครับ" จองโมจ้องมองไปยังลำคอขาวที่มีร่องลอยสีกุหลาบอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเดินออกจากห้องแล้วปิดประตูไป พร้อมๆกับน้ำตาของซองมินที่ไหลออกมาเมื่อประตูปิดลง ทำไมจองโมถึงไม่ยอมฟังคำพูดของเค้าเลย ให้เค้าได้อธิบายซักคำก็ยังดี แต่นี่เค้ายังไม่มีโอกาสแก้ตัวเลย
"เสียใจนักหรือไงที่มันเข้าใจผิด?" เสียงทุ้มนิ่งๆดังขึ้นจากคน(แกล้ง)หลับ พูดมันทั้งๆที่ตายังไม่ลืมขึ้นนั่นแหละ ที่จริงเค้าตื่นก่อนซองมินเสียอีก แถมยังตื่นก่อนนานพอที่จะมาสร้างหลักฐานเท็จ ทั้งเสื้อของตัวเองที่ไปกองอยู่ข้างเตียง และรอยแดงๆที่คอนี่ด้วย แต่ไอ้ที่มาหอมแก้มเนี่ย มันได้มาเป็นของแถมจากความบังเอิญ สำหรับคยูฮยอนไม่ว่าใครจะมาเป็นคนเปิดประตู เค้าก็มั่นใจว่าจองโมต้องตามมาด้วยแน่ๆอยู่แล้ว ยังไงเหตุการณ์นี้ก็ต้องเกิดขึ้น
"คุณ" ซองมินหันไปมองตามเสียง ที่แท้หมอนี่ตื่นแล้วต่างหาก เค้ามันโง่เองที่ดูไม่ออก ที่จริงหมอนี่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดสินะ
"เป็นห่วงความรู้สึกมันมากหรือไง" เสียงหยามๆเอ่ยออกมาหลังจากลืมตาขึ้น แล้วลุกขึ้นมานั่งข้างร่างเล็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นมีน้ำตาไหลออกมาเป็นสาย มือหนาลูบตามไรผมไล้มาตามโครงหน้า ก่อนจะปาดน้ำตาออกจากใบหน้า แต่การกระทำกับคำพูดมันช่างขัดกันเหลือเกิน
"เอามือของคุณออกไป" ซองมินปัดมือของคยูฮยอนออก ก่อนจะหันหน้าหนีไปอีกทาง คำพูดที่ไม่เข้าการกระทำนั้น หมอนี่คงสะใจมากที่เห็นเค้าเป็นแบบนี้ เห็นเค้ากับจองโมต้องเข้าใจผิดกัน
"ที่จริง นายกับมันก็ไม่มีสิทธิ์เป็นอะไรกันอยู่แล้วหนิ อย่าลืมสิว่านายอยู่ในฐานะอะไร" คยูฮยอนจับคางซองมินหันมาเผชิญหน้า ก่อนจะกดสายตาจ้องเข้าไปในตาของอีกคน
"คุณคงไม่เคยมีเพื่อนสินะ ถึงได้ไม่เคยสนใจความรู้สึกคนอื่น" ซองมินตะคอกกลับ ครั้งนี้เค้าเกินจะทนแล้วจริงๆ ต่อให้การเถียงครั้งนี้มันจะทำให้เค้าโดนลงโทษ ทุกครั้งที่ผ่านมา เค้ามักเป็นฝ่ายยอม นั่นเป็นเพราะมันเป็นเรื่องเลวร้ายที่เค้าแบกรับมันเพียงคนเดียว คุณชายนี่ทำร้ายความรู้สึกเค้าเพียงคนเดียว แต่ครั้งนี้ไม่ใช่หมอนี่ทำร้ายความรู้สึกคนอื่นเพราะเค้า ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่เค้าไม่ชอบเลย ซองมินไม่ชอบให้คนรอบข้างต้องมารูสึกแย่ เพราะตัวเค้าเป็นต้นเหตุ
"เพื่อนอย่างนั้นหรอ? เคยมีสิ แต่ตอนนี้คนๆนั้นมันไม่มีแล้ว" ใช่เค้าเคยมีเพื่อน แต่ตอนนี้เค้าไม่มีแล้ว นอกจากทงเฮตอนนี้เค้าไม่มีเพื่อนคนอื่นอีกแล้ว ส่วนที่โดนกล่าวหาว่าไม่เคยสนใจความรู้สึกคนอื่น มันไม่จริงหรอก เพราะฉันใส่ใจกับความรู้สึกนายมาก ตอนนี้ฉันถึงได้กลายเป็นแบบนี้ยังไงล่ะซองมิน นายต่างหากที่ไม่เคยใส่ใจความรู้สึกฉัน นายใส่ใจกับความรู้สึกทุกคน ยกเว้นความรู้สึกฉันต่างหาก
"คุณมันก็คิดถึงแต่ตัวเอง ทำทุกอย่างเพื่อความสะใจของตัวเอง" ซองมินตะคอกกล่าวทั้งน้ำตา ก่อนจะพยายามลุกหนีออกจากเตียง แต่ไม่ทันจะพ้นขอบเตียง ก็โดนกระชากกลับลงมานอนแผ่บนเตียงอีกครั้ง ด้วยฝีมือคนๆเดิม
"คิดจะด่าฉันแล้วเดินหนีหรือไง? ตอนนี้ฉันมันคิดถึงแต่ตัวเอง นายก็เข้าใจถูกแล้ว" คยูฮยอนล็อคข้อมือสองข้างของซองมินลงไปกับเตียงนุ่ม ก่อนจะโน้มตัวลงไปพูดใกล้ๆ จนได้รับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นของกันและกัน แววตาวาวโรจน์ตอนนี้ของคยูฮยอน ไม่ต่างจากสัตว์ร้ายที่กำลังจะฉีกเหยื่อเป็นชิ้นๆ และตอนนี้แววตาแข็งกร้าวของซองมินก็ไม่มีท่าทีจะอ่อนข้ออีกต่อไปแล้ว สองสายตาที่อยู่ในห้วงอารมณ์โกรธทั้งคู่จ้องมองกันอย่างไม่ลดละ เพียงเสี้ยววินาที ที่ซองมินกำลังจะผลักออก อีกร่างกลับโถมทับก้มลงเข้าหา แล้วกดจูบไปตามซอกคออย่างหื่นกระหาย คยูฮยอนควบคุมตัวเองไม่ได้อีกแล้ว ทั้งความโกรธ น้อยใจ เสียใจ มันทำให้เค้าต้องการเป็นเจ้าของซองมินเพียงคนเดียว และตอนนนี้เค้าก็กำลังทำแบบนั้น
"ออกไป" ซองมินที่แข็งกร้าวมีน้ำตาไหลออกมาเป็นทาง พยายามผลักคยูฮยอนออก มือเล็กทุบระรัวที่ไหล่กว้าง ในขณะที่อีกคนยังคงพรมจูบบนซอกคอของตัวเองจนเจ็บแปลบ ริมฝีปากดูดดึงเนื้อขาวผ่องที่ซอกคอจนเป็นรอยแดงจ้ำ รวมทั้งฟันคมที่กัดตามลงไปเป็นทางตั้งแต่ข้างกกหูไปจนถึงเชิงไหล่ โดยไม่สะทกสะท้านกับแรงทุบตีที่ส่งมา
"นายไม่อยากให้จองโมเข้าใจผิด ต่อไปเพื่อนของนายจะได้ไม่เข้าใจผิดอีกไง เพราะนายจะเป็นของฉันจริงๆ" ปากหยักยกยิ้มผละออกจากซอกคอหอมหวานแล้วกระซิบเสียงที่ข้างหูที่ตอนนี้เป็นสีแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าเพราะโกรธ เสียใจ หรือเพราะโดนปลุกเร้า แต่ตอนนี้คยูฮยอนรับรู้ได้เพียงแต่ซองมินที่ตัวแดงกล่ำไปทั้งใบหน้ากำลังยั่วเค้าให้กลืนกินเข้าไปเต็มที
"มันต้องไม่เป็นแบบนี้ ไม่ใช่แบบนี้" ซองมินดิ้นรนด้วยแรงทั้งหมดที่มี ลมหายใจหอบถี่ปะปนไปกับน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุด แม้ว่าข้อเท้าจะยังมีโซ่หนาพันธนาการอยู่ แล้วข้อมือที่โดนตรึงเอาไว้กับที่นอนนุ่ม แถมยังโดนอีกคนนอนทับอยู่บนร่างของเค้าอีก ไม่มีทางไหนที่จะหลุดไปได้เลย....
คยูฮยอนรวบมือทั้งสองข้างของซองมินไว้ในมือเดียว ในขณะที่ซองมินยังดิ้นรนไม่หยุด คยูฮยอนเอามืออีกข้างที่ว่างปลดกระดุมเสื้อร่างเล็กออก ในขณะที่ปากคมยังคงอยู่ที่ซอกคอ แล้วกำลังจะเลื่อนไปประกบจูบที่ปากบางของอีกคน
"ถ้านายกัดฉันอีกเหมือนคราวที่แล้วล่ะก็ ฉันไม่ได้ใจดีหรอกนะ" เสียงขู่เอ่ยออกมา พร้อมกับรอยยิ้มที่บอกว่าไม่ได้พูดเล่น
คยูฮยอนประกบปากลงไปบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา เสียงครางหืมในลำคอดังปฏิเสธออกมา แต่เหมือนยิ่งปฏิเสธ คยูฮยอนกลับยิ่งสนุกที่จะเอาชนะ ลิ้นหนาพยายามเปิดปากของอีกคนออก จนเข้าไปควานหาความหวานของอีกคนจนได้ และเหมือนคำชี้แนะแนวทางของคยูฮยอนมันเป็นสิ่งที่ซองมินต้องเลือกทำอีกครั้ง เพราะตอนนี้เค้ามาไกลเกินกว่าจะยอมไปต่อให้โดนลุกล้ำมากไปกว่านี้แล้ว ในเมื่อไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ก็ต้องสู้อย่างถึงที่สุด
ฟันซี่เล็กที่เรียงตัวกันอย่างเป็นระเบียบกัดลงบนลิ้นหนาที่พยายามจะเข้ามาพัวพันอยู่กับลิ้นของเค้า ก่อนกลิ่นคาวเลือดและรสเค็มฝาดจะปรากฏออกมาจนเค้าเองยังสัมผัสได้ ว่าคนที่โดนกัดจะต้องเจ็บมาก ถึงแม้ว่าคยูฮยอนจะขู่ไว้ แต่ที่แน่ๆ มันก็ทำให้คยูฮยอนผละออกจากเค้าได้อีกครั้งจริงๆ มันยังคงใช้ได้ผลอยู่
"โอ้ย" เสียร้องอวดครวญดังขึ้นทันทีริมฝีปากผละออกจากกัน พร้อมกับมือที่เลื่อนมาลูบริมฝีปากเบาๆเลือดสีแดงเข้มซึมออกมา จนต้องถมทิ้ง แต่แววตาเจ้าของบาดแผลกลับน่ากลัวมากขึ้นกว่าเดิม แม้ภาพที่เห็นจะพร่าเลือนด้วยน้ำตา แต่ซองมินรับรู้ได้ว่าคนตรงหน้ากำลังเป็นอย่างไร
"ฉันเตือนนายแล้ว นายก็ยังจะทำ" เสียงพร่าที่พูดออกมาเครือๆ เพราะเลือดที่กลบปากอยู่ ทำให้คยูฮยอนโน้มตัวไปเอากระปุกยาบางอย่างออกมาจากลิ้นชักหัวเตียง ก่อนจะบีบปากเล็กให้เปิดออก แล้วยัดมันกรอกใส่ปากซองมินลงไป
"อึก" ยาสีขาวเม็ดเล็กไหลลงไปในลำคอ เพราะคนที่กรอกเข้ามา กรอกมาอย่างไม่ได้สนใจทีเดียวสองเม็ด โดยไม่สนใจเลยว่าคนที่โดนกรอกจะเป็นอย่างไร เค้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้ที่กรอกลงมาคือยาอะไร แต่มันติดคออยู่จนหายใจไม่ออก จะคายออกก็ทำไม่ได้ ก็เลยจำเป็นต้องกลืนมันลงไปอย่างยากลำบาก โดยไม่มีน้ำตามลงไปซักนิด
"คุณเอาอะไรให้ผมกิน" ซองมินพูดขึ้นหลังจากกลืนยาลงไป แล้วเริ่มหายใจออกบ้างแล้ว
"เดี๋ยวนายก็รู้ แล้วนายจะไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธฉันอีก" คยูฮยอนเหยียดยิ้ม พร้อมกับแลบลิ้นเลียเลือดที่ขอบปาก ก่อนจะผละตัวออกไปนั่งที่โซฟาริมกระจกของห้อง เพื่อรอเวลาอย่างใจเย็น
ซองมินแปลกใจไม่น้อยที่อยู่ดีๆ คยูฮยอนกลับเป็นฝ่ายยอมผลักออกเสียเอง พร้อมกับคำพูดชวนฉงนนั่น แถมยังเป็นฝ่ายเดินหนีเค้าไปอีกมุมหนึ่งของห้อง แต่นั่นมันก็เป็นสิ่งที่เค้าต้องการ ถ้าจะให้ดีกว่านี้ หมอนี่ออกไปนอกห้องนี้ได้เลยจะยิ่งดี คนอะไรอารมณ์ขึ้นๆลงๆ เมื่อกี้โกรธจนแทบบ้า แต่ตอนนี้กลับมานั่งยิ้มอารมณ์ดีอ่านหนังสือที่วางอยู่บนโซฟาอย่างใจเย็น ผีเข้าผีออกหรือเปล่าเนี่ย?(แล้วไปสนใจเค้าทำไมเนี่ย? รอดก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ?)
"หรือว่าหมอนี่ยัดยาพิษให้เค้า แล้วตอนนี้กำลังนั่งมองเค้าที่กำลังจะตาย???" เพียงชั่วอืดใจซองมินกับมีความคิดใหม่แว๊บเข้ามาในหัว ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ หมอนี่ถึงได้ยอมผละออก แล้วมานั่งยิ้มอยู่อย่างนี้
เหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามตัว แม้ว่าห้องนี้จะยังไม่ได้ปิดเครื่องปรับอากาศ และตอนนี้เสื้อของเค้าก็ยังไม่ได้ติดกระดุมหลังจากที่โดนแกะออก ภาพที่เคยเห็นพร่าเบลอก็ค่อยๆจางหายไป สมองขาวโพลนและว่างเปล่า และสติก็ค่อยๆเลือนหายไปตามภาพที่หายไป ร่างกายร้อนรุ่มเริ่มบิดไปมา กับความรู้สึกแปลกๆที่ปรากฏขึ้น ตอนนี้ผิวเค้ารู้สึกร้อนเหมือนกับน้ำเดือด ในขณะที่เลือดลมในร่างกายตีกันมั่วซั่ว และตอนนี้ร่างกายกำลังต้องการ ยาพิษนั่นคงเริ่มจะออกฤทธิ์ และตอนนี้เค้ากำลังจะตายใช่ไหม มันถึงได้ทรมานแบบนี้
"อือ"ร่างเล็กนอนบิดตัวเข้าหากันอย่างทรมาน ฟันซี่เล็กกัดปากตัวเองจนห่อเลือด คิ้วบางขมวดเข้าหากันเป็นปม ในขณะที่เปลือกตาฝืนลืมขึ้นมาไม่ไหวแล้ว โดยมีเสียงครางจากในลำคอออกมาเบาๆ ซองมินนอนตัวงอ ก่อนจะเอามือกอดตัวเองเอาไว้ ซึ่งนั่นมันก็ทำให้อีกคนบนโซฟายิ้มออกมาอย่างเข้าใจ ก่อนจะทิ้งหนังสือในมือลง แล้วเดินมานั่งลงบนฟูก เอามือลูบหัวคนที่นอนอยู่บนเตียง
"ตอนนี้นายต้องการฉันหรือยัง?" มือหนาลูบไล้ไปตามใบหน้าแดงกล่ำของคนสะลึมสะลือ ที่ยังพยายามจะปัดออก คยูฮยอนดูใจเย็น ทั้งๆที่ตอนนี้ในใจของเค้ามันไม่ได้เย็นเลย
"ถ้าผมตาย คุณคงพอใจใช่ไหม?" ร่างเล็กปัดมือหนาที่ลูบใบหน้าของเค้าออก ตอนนี้เค้าทรมานมาก และอยากอยู่ให้ไกลหมอนี่มากที่สุด ถ้าจะตายก็อย่าได้เจอกันอีกเลย
"นี่นายคิดว่า ฉันวางยาพิษนายหรือไง?" คยูฮยอนหลุดขำกับความไร้เดียงสาของซองมิน ไม่รู้จริงๆหรอเนี่ยว่ามันเป็นยาอะไร ตัวเองถึงได้มีอาการอย่างนี้ แต่สติของซองมินไม่รับรู้แล้วว่าคยูฮยอนกำลังขำเค้าอยู่
"แล้วมันไม่ใช่หรือไง อะ..อือ" เสียงครางดังแผ่วเบาผสมมากับคำพูด โดยที่ไม่รู้ว่าเจ้าของเสียงจะรู้ตัวรึเปล่าว่าเผลอครางออกมาอย่างยั่วยวน
"ฉันไม่ทำแบบนั้นกับของเล่นของฉันหรอก" คยูฮยอนกระซิบเสียงพร่าลงข้างใบหู ก่อนจะดำเนินการสานเกมรักที่ค้างเอาไว้ต่อ คราวนี้ซองมินไม่ปฏิเสธสัมผัสของเค้าอีกแล้ว และดูเหมือนจะให้ความร่วมมือเองด้วยซ้ำ
"ปล่อยเถอะ" เสียงปฏิเสธดังขึ้น ทั้งๆที่มือของซองมินเองเป็นฝ่ายโอบล้อมรอบคอของเค้าอยู่ ทันทีที่เค้าโน้มตัวลงมาใกล้
"อะ..อะ...อือ " เสียงปฏิเสธจางหายไปเมื่อปากหยักกดจูบลงบนริมฝีปากบาง ครั้งนี้คงไม่ต้องระวังว่าจะโดนกัดอีก เพราะทันทีที่สอดลิ้นหนาเข้าไป ซองมินก็เป็นฝ่ายเปิดเกมรุกเสียก่อนเลย คยูฮยอนยอมให้ซองมินไล่แทะเล็มเค้าจนพอใจ ก่อนจะตอบกลับด้วยการช่วงชิงลมหายใจของซองมินกลับมาอย่างรุนแรง ลิ้นสองลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันอย่างไม่ยอมแพ้ จนหายใจหอบขาดเป็นช่วง คยูฮยอนอาศัยจังหวะที่ร่างเล็กเพลิดเพลินกับจูบที่เร่าร้อนถอดเสื้อที่หมิ่นเหม่จะหลุดของซองมินออก ถ้าจะบอกว่าตอนนี้ซองมินผู้ไร้เดียงสาคนเมื่อกี้หายไปแล้วคงจะไม่ผิดมากนัก เพราะตอนนี้ซองมินไม่มีสติจะต่อต้านอีกแล้ว แถมยังดูเร่าร้อนเสียด้วยซ้ำไป
ปากคมสานต่อรอยแดงที่ทำค้างเอาไว้ ร่างเล็กบางเอนกายรับสัมผัสที่เข้ามาปรนเปรออย่างสุขสม มือหนาลูบไล้ติ่งไตสีหวานอีกข้างที่ว่างอยู่ โดยที่อีกฝั่งก็มีปากหยักร้อนคอยปรนเปรออย่างไม่น้อยหน้ากัน มืออีกข้างล้วงเข้าไปในขอบกางเกงนอนของคนที่อยู่ข้างล่าง แต่ก็ไม่ยอมถอดมันออก คยูฮยอนสัมผัสแกนกายของอีกคนผ่านกางเกงชั้นใน ซึ่งมันก็ต่อสู้ดิ้นรนจะออกมาสัมผัสกับมือเค้าเช่นกัน แต่คยูฮยอนกลับไม่ทำตามในสิ่งที่ซองมินต้องการ มือหนาลากผ่านลงมายังขาอ่อนด้านใน ก่อนจะเลื่อนไปจับสะโพกมนแล้วบีบเค้นมันอย่างมันมือ
"อะ ..อ้า.. อ๊า.." เสียงครางเมื่อยามขาดสติดังออกมาอย่างไม่อับอาย ทันทีริมฝีปากเป็นอิสระและสามารถร้องออกมาได้อย่างเต็มที่
"ตอนนี้นายต้องการฉันหรือยัง?" คยูฮยอนละใบหน้ามาจากกิจกรรมแสนหฤหรรษ์เพื่อกระซิบถามซองมินอีกครั้ง ซึ่งคำตอบที่ได้รับก็ทำให้คยูฮยอนต้องยิ้มขึ้น แต่ก็ยังไม่พอใจ
"อืม" เสียงครางรับสั้นๆโดยที่แววตาหวานเยิ้มปรือมอง คราบน้ำตาที่เคยร้องไห้มาอย่างหนัก หายไปแล้ว เพราะคยูฮยอนจูบซับมันออกหมดแล้ว มือหนาที่กลับมาสัมผัสชั้นในของอีกคนรับรู้ถึงความต้องการของอีกคนได้ดี ชั้นในที่เริ่มเปียกชื้น พร้อมกับแรงดันที่ต่อต้านแรงโน้มถ่วงเต็มทีมันแสดงออกมาอย่างชัดเจน ถึงมันเป็นคำตอบที่ดี แต่ก็ยังไม่ใช่คำตอบที่เค้าพอใจ
"ต้องการชั้นหรือเปล่า?" คยูฮยอนถามย้ำอีกครั้ง ในขณะที่ล้วงเข้าไปสัมผัสกับส่วนสงวนของอีกคน โดยไร้ปราการใดๆกั้นขวางเอาไว้ แล้วคราวนี้มันก็ชูชันขึ้นมาท้าทายมือของอีกคนอย่างชัดเจน
"อืม" คำตอบเดิมตอบกลับมาอีกครั้งด้วยเสียงที่สั่นเครือกว่าเดิม ฟันซี่เล็กกัดลงบนปากตัวเองด้วยความอดทน
"พูดว่าต้องการฉันสิ" คยูฮยอนเอ่ยกับซองมินที่ตอนนี้ระบบความคิดคล้ายกับจะเป็นหุ่นยนต์ ไม่ว่าจะป้อนข้อมูลอะไรเข้าไป ก็สามารถตอบสนองออกมาได้ทั้งนั้น
"ผมต้องการคุณ" ซองมินทำตามคำบอกทุกอย่าง ในเมื่อตอนนี้เค้าต้องการมาก จนไม่ว่าคยูฮยอนจะสั่งอะไร เค้าก็ยินดีจะทำทุกอย่าง
"ฉันอยากให้นายพูดว่า ฉันต้องการนายคยูฮยอน พูดสิ" คยูฮยอนออกแรงบีบที่มือมากขึ้น จนซองมินสั่น
"ฉันต้องการนาย คยู ฉันต้องการนาย"
หลังจากได้ยินประโยคที่ตัวเองพอใจแล้ว คยูฮยอนก็ไม่รอช้า กระชากกางเกงนอนของซองมินออกทั้งชั้นนอกและชั้นใน เหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าประจักษ์แก่สายตาโลมเลีย ร่างกายสีขาวนวลที่ตอนนี้กลายเป็นสีแดงด้วยฤทธิ์ยาและการกระทำของคยูฮยอนไร้สิ่งปกปิดใดๆ คยูฮยอนคลายมืออกจากสิ่งที่กอบกุมไว้ที่ตอนนี้เริ่มมีน้ำเหนียวข้นไหลออกมาจากส่วนปลาย เปลี่ยนเป็นปากร้อนเข้าครอบคลุม ซึ่งตอนนี้ซองมินก็ตอบรับทุกสัมผัสกลับมาเป็นเสียงครางหวานดังสลับกับจังหวะเร่าร้อนที่เกิดขึ้น
คยูฮยอนค่อยๆเลียร่างกายเปลือยเปล่าอย่างใจเย็น ซึ่งเหมือนมันจะไม่ค่อยทันใจกับความต้องการของอีกคน จนต้องเป็นฝ่ายขยับร่างกายตัวเองเสียเอง เพื่อตอบสนองความรู้สึกที่มันอัดอั้นอยู่ตอนนี้ ซองมินเอามือขยุ้มกลุ่มผมสีดำของคนที่พัวพันอยู่ที่หว่างขาอย่างระบายอารมณ์ ขาทั้งสองอ้าออกท้าทายและเชิญชวนอีกคนให้คยูฮยอนเข้ามาใกล้มากกว่าเดิม
"ใจร้อนไปหรือเปล่า? ซองมิน เมื่อกี้นายไม่ได้เป็นแบบนี้หนิ" คยูฮยอนเอ่ยกระเซ้าเมื่อตอนนี้ซองมินกลับเป็นคนเร่งจังหวะทุกอย่างในเกมนี้ ทั้งๆที่ตอนแรกเป็นฝ่ายปฏิเสธมาโดยตลอด
"กอดฉันที นายช่วยกอดฉันที" เสียงพร่าเลือน ดวงตาที่หลับตาลง และใบหน้าที่เชิดขึ้น กอบโกยอากาศด้วยท่าทางที่เซ็กซี่ กลับเรียกหามากกว่าเดิม
"ได้สิ ฉันจะกอดนาย แต่นายต้องเป็นคนทำให้ฉันต้องการนายนะ" คยูฮยอนถอนปากออกมาจากแกนกายร้อนที่ยังไปไม่ถึงฝั่งฝัน ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้มือจับเอาไว้เฉยๆ แล้วพาตัวเองไปนอนพิงอยู่กับหัวเตียง ซึ่งนั่นทำให้ซองมินลืมตามองตามอย่างไม่เข้าใจ
"ทำสิ ทำให้ฉันพอใจ" คยูฮยอนยื่นข้อเสนอใหม่ ทั้งๆที่ปลุกเร้าซองมินจนเกือบจะสุดทาง แต่ก็หยุดลงดื้อๆ ซองมินที่ไม่มีทางเลือกมากนัก ตอนนี้จึงพร้อมทำได้ทุกอย่าง
ร่างเล็กคลานเข่าเข้ามานั่งบนตักร่างสูงซึ่งตอนนี้ยังใส่กางเกงยีนส์ตัวหนาอยู่เหมือนเมื่อคืน สะโพกมนกดทับลงบนแกนกายของคยูฮยอนที่มันเริ่มแสดงอาการออกมาไม่ต่างกัน มือเล็กไล้ไปตามแนวลอนกล้ามจากลำคอไปจนถึงท้องน้อยก่อนจะค่อยปลดเข็มขัดออก แล้วช้อนตาขึ้นไปสบสายตากับอีกคนที่มองเค้าอยู่ก่อนแล้ว ซึ่งเมื่อสายตาประสานกัน แรงดึงดูดก็ดึงเข้าหากันในทันที
ซองมินแทะเล็มริมฝีปากคยูอย่างยั่วยวน โดยปราศจากการลุกล้ำเข้าไปภายใน ริมฝีปากเล็กดูดดึงริมฝีปากหนาให้คล้อยตาม ก่อนจะค่อยดึงกางเกงร่างสูงออกในจังหวะที่ปากยังคงพัวพันกันอยู่ ซองมินไม่ได้จูบเก่งนัก แต่ความไร้เดียงสาบวกกับพฤติกรรมเลียนแบบในสิ่งที่คยูฮยอนทำมันทำให้ซองมินทำตาม แต่กลับทำมันออกมาได้แตกต่างอย่างน่าสนใจ
เมื่อดึงกางเกงของคยูฮยอนออกสำเร็จ โดยที่เจ้าของกางเกงก็ช่วยเหลือด้วย มันเลยถอดออกได้ไม่ยากนัก ซองมินเริ่มจูบซับจากซอกคอลงมาถึงท้องน้อยแบบที่คยูฮยอนทำให้เค้า แม้มันจะดูเก้ๆกังๆกว่ามาก ก่อนที่ซองมินจะมองแกนกายของอีกคนหยุดนิ่งสักพัก ก่อนที่เสียงทุ้มหนาจะเอ่ยถาม
"ไม่กล้าหรือไง" คยูฮยอนยกยิ้มขึ้นเมื่อซองมินหยุดลงซักพัก ก่อนจะเข้าครอบครองส่วนชูชันของตัวเองบ้าง ลิ้นเล็กเลียมันอย่างใจเย็นเหมือนกันกับที่คยูฮยอนทำกับเค้า แต่คยูฮยอนกลับยิ้มขึ้นอย่างพอใจ
"พอแล้ว นายทำให้ฉันไม่พอใจ" คำพูดที่ดูเหมือนไม่พอใจ แต่ใบหน้าหล่อเหลากับยิ้มออกมาอย่างพอใจ ก่อนที่จะจับร่างเล็กคว่ำตัวลงบนที่นอน
"ต่อไป ฉันจะทำเอง" เสียงกดต่ำกระซิบข้างใบหู โดยที่ตัวเองตามไปทาบทับบนตัวของคนที่โดนกดลงไปบนที่นอน มือหนาสอดแทรกเข้าไปในทางอ่อนนุ่มที่ไม่เคยเปิดรับสัมผัสแบบนี้มาก่อน ก่อนที่ร่างเล็กจะกระตุกขึ้นทันทีที่โดนลุกล้ำเข้ามา
"อย่าเกร็ง นายต้องผ่อนคลายกว่านี้" ร่างเล็กเกร็งทั้งร่างเมื่อรู้สึกเจ็บที่ช่องทางด้านหลัง คยูฮยอนสอดนิ้วเข้ามาโดยไม่มีอะไรเตือนมาก่อน ซึ่งนั่นมันทำให้เค้าต้องเกร็งหนีสัมผัส
"เชื่อฉันสิ นายต้องทำให้ฉันพอใจอยู่นะ" คยูฮยอนดูดดึงเนื้อนิ่มบนแผ่นหลังขาวเนียน โดยที่นิ้วมือยังเตรียมความพร้อมให้กับร่างเล็กต่อไป
"อ๊ะ อ๊า...มันเจ็บ" ซองมินครางหวาบหวาม แต่ก็ร้องโอดครวญออกมาด้วย เมื่อจำนวนนิ้วเพิ่มมากขึ้น
"เดี๋ยวนายจะไม่พูดแบบนี้" คยูฮยอนสอดนิ้วให้ลึกขึ้นก่อนจะความนหาจุดกระสันที่ทำให้ร่างเล็กรู้สึกดีจนถึงที่สุด แล้วย้ำลงไปหนักๆ
"ตรงนั้น อะ อ๊า...า" ซองมินเริ่มครางจนจับเป็นคำไม่ได้
"นายนี่มันเปลี่ยนแปลงง่ายตลอดเวลาเลยนะ" คำพูดเหยียดๆเอ่ยขึ้นข้างใบหูในขณะที่คยูฮยอนถอนนิ้วทั้งหมดออกมาแล้วรูดรั้งแกนกายตัวเองสองสามครั้ง ก่อนจะแทนที่มันไปแทนที่นิ้วที่พึ่งดึงออกมา
"อ๊ะ อ๊า...า" ซองมินร้องดังลั่นเมื่อบางสิ่งที่ใหญ่กว่าเริ่มลุกล้ำมาในร่างกายของเค้า แม้จะเจ็บจุก แต่ก็ต้องยอมรับว่ารู้สึกดี
"อ้าขาออกสิ นายเกรงแบบนี้ฉันไม่พอใจนะ" คำพูดของคยูฮยอนทำให้ซองมินอ้าขาออกอย่างว่าง่าย ก่อนที่ร่างสูงจะสอดแทรกตัวเองเข้าไปจนสำเร็จ
คยูฮยอนค่อยๆขยับตัวช้า พร้อมกับเอามือข้างที่ว่างรูดแกนกายของคนที่อยู่ด้านล่างไปพร้อมๆกันด้วย จังหวะเนิบนาบที่คยูฮยอนเป็นคนคุมเกม เริ่มเร็วขึ้นเมื่อช่องทางของซองมินเริ่มขยายออก และมันเร็วขึ้นเรื่อยๆตามแรงอารมณ์ของคนทั้งสองที่ขย่มตัวเข้าหากัน จนเตียงสั่นคลอน เสียงโซ่ที่ขาซองมินตะหวัดเสียงกระทบกับเสาเตียงดังลั่น แต่คงไม่รุนแรงเท่ากับเกมรักของผู้พันธนาการและผู้ถูกพันธนาการบนเตียงตอนนี้
"คุณพอใจหรือเปล่า" ซองมินเสียงพร่าถามในขณะที่ตอนนี้ร่างกายของเค้าแล้วคยูฮยอนกำลังเป็นหนึ่งเดียวกัน
"เรียกฉันอย่างที่ฉันสั่งให้นายเรียกสิ" คยูไม่ตอบคำถาม แต่กลับเปลี่ยนเป็นคำสั่งแทน โดยที่ร่างกายยังคงเคลื่อนไหวไปเป็นจังหวะ
"คยู นายพอใจใช่ไหม อ๊า..." ซองมินเปลี่ยนคำถามแต่ยังคงถามด้วยเสียงที่พร่าเครือ
"อ๊า...นายทำให้ฉันพอใจ ซองมิน" คยูฮยอนตอบออกไป แม้ไม่ต้องตอบแต่จากการตอบรับกิจกรรมเข้าจังหวะครั้งนี้ก็บ่งบอกได้ชัดเจนว่าเป็นที่น่าพอใจแค่ไหน
"คยู จะไม่ไหวแล้ว" ร่างเล็กเซไปตามแรงกระตุกถี่ยิบที่ส่งมา แต่ในขณะที่กำลังจะถึงจุดหมาย คยูฮยอนกลับกดส่วนปลายของเค้าไว้แน่น
"ไปพร้อมกันสิ นายจะทิ้งฉันอีกแล้วนะ" คยูฮยอนไม่ยอมให้ซองมินได้ปลดปล่อยอย่างที่ใจต้องการ โดยที่ตัวเองยังสนุกกับร่างกายของซองมินอยู่
"อ๊ะ อ๊า ไม่ไหวแล้ว" ซองมินร้องอีกครั้ง เมื่อแรงส่งจากด้านหลังแรงขึ้นเรื่อยๆ
"อ๊า" เสียงสองเสียงประสานกันดังขึ้น เมื่อคยูฮยอนปลดปล่อยเข้าไปในตัวซองมิน และคลายมืออกให้ซองมินยอมปลดปล่อยออกมาเช่นกัน
สองร่างล้มลงบนเตียงอย่างเหนื่อยอ่อน โดยมีคยูฮยอนนอนเป็นฟูกนุ่มรองรับตัวซองมินเอาไว้ เหงื่อที่ซึมออกมาจากใบหน้าหวานไม่ได้น้อยไปกว่าเหงื่อที่เกาะพราวบนแผงอกกว้าง และมันเริ่มไหลมาหลอมรวมกัน โดยที่มีจังหวะการหายใจของสองร่างที่สอดประสานกันเป็นอย่างดี เช้าวันนี้มันยังเร็วเกินไปกว่าที่จะตื่นนอน
ฟิคเรื่องนี้แบบเต็มๆ
http://writer.dek-d.com/kyuyhun-sungmin/writer/view.php?id=610443
กลับไปคอมเมนท์ในเด็กดีกันด้วยนะ กลับไปอ่านต่อที่
http://writer.dek-d.com/kyuyhun-sungmin/writer/viewlongc.php?id=610443&chapter=24